☆♪.•:*~Melodiez Of Life~*:•.♪☆

คลื่นลูกแล้วลูกเล่า ทยอยเข้าสู่ท้องทะเลแห่งบทกลอน
ท่ามกลางความภาคภูมิใจ ทั้งของตัวเองและรอบข้าง
ร้อยคนกล้าฝัน แต่กี่ฝันที่กล้าเป็นจริง
อย่าปล่อยให้ความพยายามและความสามารถที่เธอมี
นอนนิ่งอยู่อย่างไร้ความหมาย
เพราะคลื่นลูกต่อไป อาจเป็นร่องรอยแห่งความตั้งใจของเธอ

ถึงไม่มีอะไรให้ ไม่มีคำพูดใดออกมา
แต่น้ำตาของเธอ เมื่อวันจากลา คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่ฉันเคยมี

อย่าท้อเสียก่อนนะวันนี้ เพราะยังมีบันไดอีกหลายขั้น
ต้องผ่านเวลาอีกหลายวัน อย่าล้มเลิกความฝันนะสัญญา

ทุกคนมีทางที่จะเดิน มีภูเขาที่จะปีนป่าย
มีทะเลที่จะออกไปแล่นเรือ
ไปเถอะเพื่อน ไปเพื่อสิ่งที่เธอปรารถนา
และเมื่อเราพบกันอีกครั้ง  เราจะเอาความสำเร็จ มาเล่าสู่กันฟัง

ความรักของคนรัก มักถูกจำกัดอยู่ที่เก่า
ความรักทั้งหมดของเรา ต้องให้เพียงเขา ไม่ให้ใคร
แต่ความรักของเพื่อน จะรักใคร กี่คนก็ได้
ยิ่งแจกจ่ายความรักมากมาย ก็ยิ่งมีความหมายทวีคูณ  

ไม่กลัวจะพูดซ้ำซาก ถึงคนอื่นอีกมากจะพูดอย่างนี้
ฉันจะพูดว่า รัก ผูกพัน หวังดี เหมือนที่คนอื่นเขาพูดกัน
แสดงว่ามีคนอีกมาก ที่มีรักต่อเพื่อนเหมือนฉัน
ถึงทุกคนจะพูดซ้ำๆกัน แต่เป็นความรู้สึกจริงๆของฉัน ที่อยากบอกเธอ  

ในความเป็นเพื่อน เธอไม่ได้เสียอะไรไป ฉันก็ไม่ได้อะไรมา
ความเป็นเพื่อนสูงค่า เกินกว่าคำว่า แลกเปลี่ยนกัน
แค่ความจริงใจ ก็มีค่ากว่าอะไรทั้งนั้น
เราไม่ได้แลกเปลี่ยนสิ่งใดกัน มีแต่ความผูกพันที่จริงใจ

ฉันขอโทษเธอ เธอยกโทษให้ฉัน เท่านี้ ก็ดีกันได้แล้ว
ความเป็นเพื่อนไม่เหมือนแก้ว ตรงที่ร้าวแล้ว ประสานได้
ถ้าแก้วมีรอยร้าว ประสานสนิทด้วยกาวก็ไม่ไหว
แต่เพื่อนแค่ "ขอโทษ" ก็เข้าใจ กลับผูกพันสายใยมากกว่าเดิม

ถึงเธอไม่พูดออกมา แต่ฉันรู้ว่าเธอเหงา
จับมือเธอปลอบเบาเบา ขอร้อง อย่าทนเศร้าอย่างนี้
ไม่ต้องอายถ้าทนไม่ไหว จะร้องไห้ก็ได้นี่
และน้ำตาที่เธอมี เพื่อนคนนี้จะซับเอง  

เธอคือเพื่อนฉันเสมอ ถึงไม่ได้เจอหรืออยู่ใกล้
ก็เราคบกันที่หัวใจ ความเป็นเพื่อนไม่จางหายแม้ไกลห่าง
ถึงสองมือมีงานวุ่นวาย แต่กับเธอไม่ว่าเมื่อไรฉันว่าง
เพื่อนรักวันใดสับสนบนเส้นทาง
ฉันจะอยู่เคียงข้าง ช่วยหาหนทางที่มั่นใจ

ในที่สุดเพื่อนก็มาหา โบกมือยิ้มร่า บอกคิดถึง
ส่งข่าวมาให้ กลัวไม่ซึ้ง ยืนยันความคิดถึงจึงมาหา
กำลังเหงาอยู่พอดี รู้ไหมวันนี้เหว่ว้า
เมื่อเพื่อนที่อยู่ไกลเดินทางมาหา คำว่าเหงา เหว่ว้า ก็ถูกลืม

มีเพื่อนอยู่ข้างๆ จะก้าวผิดไปบ้างก็ไม่ท้อ
แค่คำปลอบของเพื่อนก็เพียงพอ ปลุกให้ก้าวต่อบนทางไกล
เพื่อนไม่เคยสมน้ำหน้า มีแต่บอกว่า ให้เริ่มใหม่
เพื่อนทุกคน คือกำลังใจ ฉันจึงไม่เคยกลัวสิ่งใด ถ้ามีเธอ

เอกภาษาศาสตร์ของเรามีประชากรน้อยนิด แต่เราอบอุ่นกันดี อยู่กันเหมือนเป็นครอบครัว

มีหลายคนที่ได้ออกไป(แถมไม่มีคนเข้ามาใหม่)

แต่พวกเราก็ยังคง "คิดถึง" เพื่อนเหล่านั้นเสมอ

4 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก คิดแล้วก็ใจหายที่จะต้องแยกย้ายจากกันไปแล้ว

เหลือเวลาอีก1เดือน ที่เราจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน 1เดือนที่เราจะหัวเราะด้วยกัน

1เดือนที่จะเครียดวิชาแก้วตาด้วยกัน "อย่าไปกลัว" เก็บไว้เป็น "กระสวน"

1เดือนที่เราจะเมตาฟอรรรรรร์กับเสียงง่วงๆของอาจารย์แจงด้วยกัน

1เดือนที่เราจะฟังเรื่องขำๆน่ารักๆปนลามก(บางที)ของอาจารย์ไก่ด้วยกัน

กินขนมที่อาจารย์ชอบเอามาฝาก ไปร้องเกะบ้านอาจารย์ด้วยกัน

ความรักความห่วงใยของผู้หญิงคนนี้ มีให้เรามากมายราวกับเป็นแม่ของเรา

เหลือเวลาเพียงแค่1เดือนเท่านั้น

ที่เราจะได้เห็นรอยยิ้ม ได้หัวเราะ ได้ร้องไห้กับอาจารย์ไก่ด้วยกัน.. 

1เดือนที่เราจะเฮฮาประสาสุรามาเป็นระยะๆและเต้นป่วงๆบัวๆด้วยกัน

1เดือน... ที่เราจะเก็บเกี่ยวความทรงจำดีๆที่เราอยู่ด้วยกันเอาไว้ให้มากที่สุด...

(ส่วนใครที่จะอยู่ต่อไปนั้น ขออย่าให้มีเลย โดยเฉพาะกู-*-)

ถึงแม้ว่าบางคนแทบไม่มีโอกาสคุยกันมากมาย ไม่ได้เรียนรู้กันและกันลึกซึ้ง

แต่ความผูกพันธ์ที่เปรียบเสมือนครอบครัวนั้น จะไม่มีวันจางหายไป

ตราบใดที่เรายังรัก จริงใจ และห่วงใยกันและกัน

รู้ไหม... พวกคุณ เป็นเพื่อนที่มากกว่าเพื่อน...

จากนี้ไป... ขอให้เก็บความทรงจำแสนดีทั้ง4ปีไว้ใน"กระสวน" (กูจะฮาทำไมเนี่ย-*-)

ขอให้เพื่อนๆทุกคนโชคดี ประสบความสำเร็จในชีวิต มีชีวิตที่ดีที่สุดตราบเท่าที่เคยมีมา

ขอให้รู้ว่า เรายังอยู่เคียงข้างกันเสมอไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข คุณไม่ได้อยู่คนเดียว

สักวันหนึ่ง... เราจะกลับมาพบกันอีกครั้ง

และพกพาความภาคภูมิใจที่ได้เป็นลูกพระนเรศ และเป็นส่วนหนึ่งของสาขานี้

"ภาษาศาสตร์"

♥ LOVE YOU GUYS ♥

"รักพวกมึง"

•Linguistics 47•

P.S. ว่าจะลงเนื้อเพลงเอกอ่ะ แต่หนังสือหาย ใครมีส่งมาให้ทีนะจ๊ะ

P.S.2 จะไปร้องเพลงเอกเองแล้วอัดCDด้วยอ่ะ 555+ ใครสนใจร้องด้วยติดต่อมาด่วน!